Η Εποχή Των Μεγάλων Ιδεωδών

Τι κάνει ο άνθρωπος όταν κουράζεται από τη ματαιότητα του βίου και οξειδώνεται μέσ’ στη νοτιά των ανθρώπων; Μα επιστρέφει για ανανέωση στα νάματα της Γαλλικής Επανάστασης, φυσικά! Η σειρά λοιπόν που τόσο αγαπήσατε συνεχίζεται με ένα ακόμα ΣΥ – ΓΚΛΟ – ΝΙ – ΣΤΙ - ΚΟ επεισόδιο, το οποίο καλύπτει μία μοναδική τριετία στην ιστορία της ανθρωπότητας, μία τριετία που δε μοιάζει με καμία άλλη, πριν ή μετά, και που δε θα ξαναεπαναληφθεί ποτέ: την Εποχή των Μεγάλων Ιδεωδών (1792 – 1795). Σε περίπτωση που κάποιος θέλει να ξαναφρεσκάρει τα προηγούμενα, ας ξεκινήσει από εδώ. Όσο για σήμερα, θα παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της εθνικιστικής ιδέας, θα ρίξουμε φως στη γνωστή διαμάχη ατομικισμός vs. συλλογικότητα, και θα ανακαλύψουμε τις ιστορικές απαρχές της νεοελληνικής οικονομικής βάσης. Όμως, ας μεταφερθούμε στη Γαλλία του 1792 ...

... όπου και θα συναντήσουμε μία χώρα σε τραγική κατάσταση από τον πληθωρισμό, την ανεργία, την απειλή των στρατευμάτων του Συνασπισμού, την αποσκίρτηση διαμερισμάτων και κυρίως την έλλειψη τροφίμων. Το καλοκαίρι του 1793, η Γαλλία έδειχνε πλέον έτοιμη να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη. Μέσα σ’ αυτό το χάος εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία, αυτή η «συμμαχία Ιακωβίνων-Αβράκωτων» (Hobsbawm, Age of Revolution), όσο μπορεί να ονομαστεί συμμαχία. Ξεκινάω δεχόμενος ότι η Δεύτερη Επανάσταση έγινε και στηρίχτηκε ουσιαστικά από μία παρισινή μειοψηφία• τις σχετικές ενδείξεις θα τις αναφέρω σε επόμενη ανάρτηση.


Τις Πταίει;
Είχα προτείνει εδώ ότι το ιδιαίτερο περιεχόμενο του έθνους για τα λαϊκά στρώματα είχε να κάνει με την προσμονή τους για φτηνό ψωμί και με το νεοαποκτηθέν κύρος που τους έβγαλε από την κατάσταση του παρία. Θεωρώ πως αυτό συνέχισε να παραμένει το ίδιο και στα χρόνια της Δημοκρατίας, μόνο που τώρα, καθώς η κρίση μεγάλωνε, ο φόβος έσπρωξε ένα κομμάτι τους στα άκρα. Από την άνοιξη του 1793 και μετά, όταν τα αρτοποιεία άρχισαν να μην έχουν ψωμί και ο πληθωρισμός είχε εκμηδενίσει την αξία των assignats, το Παρίσι βρέθηκε να απειλείται με το φάσμα του λιμού. Δεν ήταν εύκολο να καθοριστεί ποιος φταίει για την έλλειψη. Οι παραγωγοί που έκρυβαν τις σοδειές; Οι έμποροι και οι μεσάζοντες που ανέβαζαν πολύ την τιμή του σιταριού; Οι αρτοποιοί που πουλούσαν ακριβά; Η αναποτελεσματική οικονομική πολιτική των προηγούμενων Συνελεύσεων; Οι πλούσιοι που κοίταζαν να κερδοσκοπήσουν από την κατάσταση; Τα πεινασμένα πλήθη που είχαν ήδη αγκαλιάσει το πατριωτικό όραμα, έλυσαν τον γόρδιο δεσμό με αποφασιστικότητα Μεγάλου Αλεξάνδρου: για όλα φταίνε οι προδότες. «Οι πεινασμένοι Παριζιάνοι, όταν είδαν το ψωμί να εξαφανίζεται από τα ράφια των αρτοποιείων, δε σκέφτονταν ότι πίσω απ’ αυτό βρίσκονται χιλιάδες γεωργοί, που ο καθένας τους φοβόταν, σε τέτοιους αβέβαιους καιρούς, να αποχωριστεί το απόθεμα της τροφής του ή λαχταρούσε να το πουλήσει στην υψηλότερη δυνατή τιμή ... Ήταν ευκολότερο για τους επαναστάτες ηγέτες να σκέφτονται ότι οι εχθροί της Επανάστασης -που σίγουρα υπήρχαν- ήταν η πραγματική αιτία για την κατάπτωση του δημόσιου ηθικού». (Palmer, Twelve Who Ruled)

Ο τρόπος σκέψης τους ήταν παρόμοιος μ’ αυτόν της φτωχής γυναίκας στην Αργκόν: εκείνη, αποκομμένη από την κεντρική άσκηση της εξουσίας, περιφρονούσε τους «σπουδαίους» του Παρισιού• οι παρισινοί επαναστάτες, αποκομμένοι από την αλυσίδα παραγωγής και μεταφοράς της τροφής, κατηγορούσαν τους «προδότες» για την επισιτιστική κρίση, και πάνω εδώ είναι χαρακτηριστική η παρατήρηση του Palmer ότι, στη φαντασία των επαναστατών, οι «προδότες» ήταν τοποθετημένοι πάντα κάπου εκεί έξω: «κακοήθεις, κρυμμένοι ιερείς, κερδοσκόποι, πράκτορες του Pitt και του Coburg, μοχθηροί κατάσκοποι, οι οποίοι κάπου, απρόσιτοι, διηύθυναν μια εκστρατεία εναντίον των υπερασπιστών της Δημοκρατίας». Ας τους αναγνωρίσουμε πάντως ένα ελαφρυντικό, γιατί την εποχή εκείνη τα ταξίδια ήταν εξαιρετικά περιορισμένα και ο πολύς κόσμος δεν είχε σαφή εικόνα ή εμπειρία παρά μόνο από τον ιδιαίτερό του τόπο• «ο υπόλοιπος κόσμος ήταν υπόθεση των κυβερνητικών υπαλλήλων και άνηκε στη σφαίρα των διαδόσεων» (Hobsbawm).


Η Βάση Της Νεοελληνικής Οικονομίας
Αλλά και για όλες τις υπόλοιπες δυσκολίες, οι Αβράκωτοι δεν επέδειξαν κάποια βαθιά πολιτική σκέψη: «όσο για τη μάζα, αυτή πέρα από το μίσος κατά της αριστοκρατίας και τις συνοπτικές διαδικασίες που σκεφτόταν να χρησιμοποιήσει εναντίον της (κυρίως τη σφαγή), δεν έδειχνε προικισμένη με μεγάλο πολιτικό αίσθημα. Απλώς περίμενε να απολαύσει τα οφέλη της Επανάστασης» (Lefebvre, Γαλλική Επανάσταση). Και καθότι τα κατώτερα αστικά στρώματα αναπτύσσουν ισχυρά ανταποδοτικό θρησκευτικό αίσθημα, κάποιοι απ’ αυτούς που οπλίστηκαν και απέκτησαν εξουσία συνέδεσαν το πατριωτικό όραμα με απαιτήσεις περιουσιακής μεταρρύθμισης και ηθικής δικαίωσης -ή, αλλιώς, απαίτησαν από την πατρίδα να τους ανταμείψει για τους αγώνες που θεωρούσαν ότι είχαν κάνει. Ο Lefebvre παρατηρεί ότι από το καλοκαίρι του 1792: «στους κόλπους των λαϊκών τάξεων η επαναστατική δράση ενδύθηκε μία κοινωνική διάσταση» και ο Bertaud περιγράφει τη νοοτροπία αυτής: «δε θα μπορούσε η Δημοκρατία, δίνοντας σε όλους μια μικρή ιδιοκτησία, να γεμίσει το χάσμα που χωρίζει τον υπερβολικό πλούτο από την ανυπόφορη ανέχεια;» (Bertaud, Καθημερινή Ζωή). Αυτό το ημι-άτυπο λαϊκό κίνημα περί μικρών ιδιοκτησιών κατέληξε αργότερα να ονομαστεί «Αβρακωτισμός». Ο Hobsbawm παρατηρεί σχετικά: «το ποτάμι της Ιστορίας δε γυρίζει πίσω», γιατί η βιομηχανική επανάσταση σύντομα θα έκανε τα πρώτα της δειλά βήματα και η γη θα έπαυε να είναι η βάση της οικονομίας. Τίποτα όμως δεν πάει χαμένο. Ο Αβρακωτισμός τελικά υλοποιήθηκε στην Ελλάδα του 20ου και 21ου αιώνα, μία χώρα που πρωτοτυπεί και λειτουργεί με τη μικρή ιδιοκτησία ως βάση της οικονομίας, αφού ο καθένας έχει το οικοπεδάκι του, το χωραφάκι του, το σπιτάκι του, το διαμερισματάκι του. «Έχω περίπτερο στα Σούρμενα δικό μου, έχω και χτήμα πατρικό στη Λιβαδειά» (Μ. Χατζιδάκις - Ν. Γκάτσος, Το Δεσποινάκι).


Εργοστάσια Παραγωγής Προδοτών
Όταν ήρθε η Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας στα πράγματα και επέβαλλε την πολυπόθητη διατίμηση, η επισιτιστική κρίση μετριάστηκε κάπως αλλά: «για τα περισσότερα είδη, η ανώτατη νόμιμη τιμή καθορίστηκε στο ένα τρίτο περισσότερο από την τοπική τιμή αυτών των ειδών το 1790» (Palmer), που ήδη ήταν δυσβάσταχτη. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η πλειοψηφία του λαού δεν ωφελήθηκε οικονομικά από την Επανάσταση, παρόλα αυτά ένα κομμάτι του αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι σ’ αυτήν: «[το 1793] ο όρος ‘επαναστατικός’ αναφερόταν στη σταθεροποίηση ενός τετελεσμένου γεγονότος, της Επανάστασης» (Palmer). Πιστεύω πως το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι σαφές: οι ενταγμένοι Αβράκωτοι πάλευαν για να διατηρήσουν την εξουσία και το κύρος τους. Θεωρούσαν πως ήδη είχαν προσφέρει πολλά στην πατρίδα και αυτή θα έπρεπε να τους το ξεπληρώσει παραχωρώντας τους μικρές ιδιοκτησίες -κατά κάποιον τρόπο, ήθελαν να γίνουν η καινούργια αριστοκρατία. Και φοβόντουσαν τους απανταχού «εχθρούς».


Η Εθνική Λεπίδα, γνωστή και ως Νομισματοκοπείο

Πάνω σ’ αυτό, οι επαναστάτες ανέπτυξαν πλούσια ποικιλία κακών -οι οποίοι, στο Έτος ΙΙ, απείχαν μόνο ένα βήμα από το Επαναστατικό Δικαστήριο και την γκιλοτίνα. Ο πρώην βασιλιάς έγινε «τύραννος με σιδερένιο σκήπτρο», οι υποστηρικτές του και οι αριστοκράτες παρομοίως, οι ιερείς αντιπροσώπευαν τους «αιώνες του λάθους και της πρόληψης», για τους φεντεραλιστές και τους ξένους δεν υπήρχε πλέον ανοχή, ενώ οι Πρώσοι και Αυστριακοί στρατιώτες έγιναν «πληρωμένοι από τους βασιλιάδες της Ευρώπης ελευθεροκτόνοι». Τα καθαρά λαϊκά στρώματα είχαν ακόμα πιο διευρυμένο ρεπερτόριο• πέρα από τους «προδότες» και «συνωμότες», κατηγορίες που μπορούσαν να συμπεριλάβουν τον καθένα, μία πρόχειρη σταχυολόγηση στο βιβλίο του Bertaud δείχνει ότι ύποπτοι ήταν οι: «κομψευόμενοι», «φανατικοί», «ιδιωτεύοντες», «ασταθείς δημοκράτες», «δημαγωγοί», «υπερβολικοί», «χλιαροί», «όργανα του ancien regime». Επίσης: όσοι δεν είχαν πιστοποιητικό καλού πολίτη, μεγαλέμποροι, ανυπότακτοι/λιποτάκτες της επιστράτευσης, ακόμα και οι άγαμοι. Η «προδοσία» δε, αποτελούσε κολλητική ασθένεια: «Μετά την πτώση των Γιρονδίνων, κανείς δεν μπορούσε να παραδεχτεί ότι είχε διασυνδέσεις μ’ αυτούς. Μετά την εκτέλεση του Δαντόν, κανείς δεν μπορούσε να πει ανοιχτά ότι ήταν φίλος του» (Palmer). Πρακτικά, για τη νοοτροπία των Αβράκωτων, ύποπτος έγινε οποιοσδήποτε ήταν διαφορετικός από αυτούς.


Ατομικισμός vs. Συλλογικότητα
Η προηγούμενη πατριωτική αρετή, των αστών, δημιουργούσε χαλαρούς δεσμούς και προωθούσε την ελεύθερη ανάπτυξη των ικανοτήτων: «θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή από την εκλογή ενός τόσο σεβαστού ιεράρχη, ο οποίος οφείλει την άνοδό του μόνο στην προσωπική του αξία» (8/5/1791, προσφώνηση ενός επαρχιακού δημάρχου προς τον καινούργιο επίσκοπο που εξέλεξαν οι πιστοί της κοινότητας). Η πατρίδα των Αβράκωτων όμως δεν ανεχόταν ιδιαιτερότητες και προσωπικές παρεκκλίσεις από τη συλλογική γραμμή: «Η νοοτροπία των Αβράκωτων του Παρισιού είχε ταυτόσημες αρχές μ’ εκείνη των χωρικών που υπεράσπιζαν με πείσμα, αντιμέτωποι με τις προόδους της καπιταλιστικής γεωργίας και του αγροτικού ατομικισμού, τις αγροτικές κοινότητές τους και τα συλλογικά δικαιώματα που εξασφάλιζαν την ύπαρξή τους» (Lefebvre), και θέλω να τονίσω σ’ αυτό το απόσπασμα την αντιπαράθεση της κοινότητας και της συλλογικότητας με τον ατομικισμό. Η λαϊκή πατρίδα υπήρξε ένα σύμβολο σφιχτών δεσμών και συμμόρφωσης με τη συλλογική νοοτροπία, ακόμα και σε επίπεδο αυτοθυσίας: «Αναπτύχθηκε η ιδέα της patrie σαν μια πραγματική και ανθεκτική αδελφότητα, μια πίστη ότι άξιζε τον κόπο να θυσιάσει κανείς τα ιδιωτικά του για τα δημόσια συμφέροντα, και μια αίσθηση ενότητας της Γαλλίας» (Llobera, God of Modernity). Τελικά, η περίφημη fraternite, στην πράξη σήμαινε ομοιομορφία. Κανείς να μην είναι διαφορετικός από εμάς.


Xαριτωμένη οικογένεια Αβράκωτων απολαμβάνει τις χαρές της ήσυχης οικιακής ζωής: αγγλική προπαγάνδα της εποχής

Για άλλη μια φορά θα αναφέρω τον Weber και τη μελέτη του για τη θρησκευτικότητα των παριών. Η Τέταρτη Τάξη υπήρξε μια ομάδα που ενώ παλιότερα δεν είχε ούτε λόγο ούτε δυνατότητα κοινωνικής ανόδου, βρέθηκε ξαφνικά με κύρος και εξουσία. Το όνειρο του Παραδείσου κράτησε πολύ λίγο, η κατάσταση έγινε απειλητική και οι Αβράκωτοι την αντιμετώπισαν με την αποκλειστικά δική τους θεότητα, τη fraternite. Είναι μοναδικό αυτό το φαινόμενο στη θρησκευτική ιστορία; Καθόλου: «όσο πιο δύσκολη η θέση στην οποία βρίσκονταν τα μέλη τέτοιων ομάδων, τόσο πιο πολύ η θρησκεία τούς έκανε να προσκολλώνται ο ένας στον άλλον» (Weber, Sociology of Religion). Η λέξη «αδερφοσύνη», ή ακόμα και «αλληλεγγύη», δεν είναι κατάλληλη για να περιγράψει τον τρόπο που λειτούργησαν οι παρισινοί Αβράκωτοι στα χρόνια της Δημοκρατίας• ο σωστός όρος θα ήταν επιταγή για ομοιομορφία, μέχρι κάποιος ηγέτης να φέρει τη σωτηρία.

Η ομοιομορφία φαίνεται και στα ρούχα: οι πολύπλοκες τουαλέτες καταργήθηκαν, καθιερώθηκαν για τις γυναίκες τα απλά ρούχα με τρίχρωμες γραμμές και υποχρεωτική κονκάρδα, ενώ οι πολυτέλειες -μεταξωτά, γάζες, δαντέλες και αρώματα- τέθηκαν για όλους σχεδόν εκτός νόμου. Το πνεύμα των καιρών δημιούργησε και σακάκι καρμανιόλα. Ο Φρυγικός σκούφος, που «είναι το σήμα της απελευθέρωσης των σκλάβων», γενικεύεται σ’ αυτήν την περίοδο• έπρεπε να δηλώνεται όλο και περισσότερο ότι ο βασιλιάς ήταν τύραννος και ότι στο ancien regime ο λαός ζούσε σκλαβωμένος. Το ίδιο το περπάτημα των Αβράκωτων είχε μια «αρχοντική» περηφάνια, κάτι που δημιούργησε προβλήματα με τη στρατιωτική πειθαρχία της επιστράτευσης. Από το Δεκέμβρη του 1792 μέχρι το 1795 καταργήθηκε, στη δημόσια ζωή τουλάχιστον, και ο πληθυντικός ευγενείας. Θεωρώ πως το μήνυμα που έδιναν και που προσπάθησαν να επιβάλλουν οι Αβράκωτοι ήταν ξεκάθαρο: έχουμε κύρος. Η Τέταρτη Τάξη θέλησε να γίνει Πρώτη Τάξη και να επιβάλλει τον εαυτό της σαν τον κοινό παρονομαστή της Γαλλίας• o Bertaud σχολιάζει για τους στρατιώτες της επιστράτευσης που έγραφαν στο στρατηγό τους ή στον υπουργό κι έκλειναν την επιστολή: «ο ισότιμός σου στο δίκαιο».


Ο Απεριόριστος Ιδεαλισμός
Η εικόνα που καλλιεργούσε η εξουσία των Ιακωβίνων ήθελε το «λαό» γεμάτο ψυχικό μεγαλείο, οπότε αναγκαστικά όλα τα δεινά έπρεπε να φορτωθούν στους καταχθόνιους «συνωμότες»• όταν έπεσε η Γιρόνδη τον Ιούνιο του 1793, ο Couthon, ένας από τους 12 της Επιτροπής, έδωσε το στίγμα των γεγονότων ως εξής: «Ο λαός είναι καλός, γενναιόδωρος προς τους εντολοδόχους του και αγανακτισμένος με τους συνωμότες που θέλουν να τον σκλαβώσουν» (Palmer – αυτή η σύνοψη θα μπορούσε και να ονομαστεί: Δόγμα των Ιακωβίνων). Δεν υπάρχει όμως καμία αμφιβολία ότι τόσο οι Ιακωβίνοι ηγέτες όσο και οι μάζες που τους στήριξαν ένιωθαν ήρωες που αγωνίζονταν για μεγαλειώδεις σκοπούς, κόντρα στο σατανικό δίκτυο των προδοτών. Οι καθαρά λαϊκές μάζες του Παρισιού έδειξαν μία τελείως θρησκευτική τοποθέτηση απέναντι στα γεγονότα, κράτησαν μία στάση πέρα από κάθε λογική για τους «ήρωες» και τους «προδότες»• οι πρώτοι δεν αμφισβητούνταν και για τους δεύτερους δεν υπήρχαν περιθώρια συγχώρεσης.

Θα μπορούσε να πει κανείς για τα χρόνια της Δημοκρατίας ότι η θρησκευτικότητα των Αβράκωτων συνάντησε τον «απεριόριστο ιδεαλισμό» (Palmer) των Ιακωβίνων. Το αποκορύφωμα ήρθε όταν επιβλήθηκε η Τρομοκρατία, όπου ολόκληρο το καθεστώς της «στηριζόταν σε μια πνευματοκρατική αντίληψη των κοινωνικών σχέσεων και της πολιτικής δημοκρατίας» (Lefebvre). Η μοίρα της Επανάστασης δεν κρίθηκε από έξυπνες πολιτικές και διπλωματικές κινήσεις, αλλά από μεγάλα οράματα και ιδεώδη: «για όλους ήταν μία εποχή που δεν μπορεί να μετρηθεί με κοινά ανθρώπινα κριτήρια».

Στο Λονδίνο του 1798, ένας από τους εκπατρισμένους ιερείς, ο Abbe Barruel, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, το Mémoires pour servir à l'histoire du Jacobinisme, που έγινε πολύ γνωστό στον καιρό του. Μέσα σ’ αυτό το εχθρικό για τους Ιακωβίνους έργο, ο Barruel εισήγαγε ένα νεωτερισμό για να περιγράψει τα γεγονότα στη Γαλλία: εθνικισμός (Kamenka, Πολιτικός Εθνικισμός).

Σφίξτε την καρδιά σας και κάντε υπομονή μέχρι την επόμενη ανεπανάληπτη συνέχεια. Ραντεβού σύντομα με ακόμα περισσότερη και ακόμα καλύτερη Γαλλική Επανάσταση! Η διακοπή της γνώσης είναι σκληρή, το ξέρω, όμως αυτά είναι που ατσαλώνουν την ψυχή και δημιουργούν ολοκληρωμένους ανθρώπους, όχι άβουλους καταναλωτές.

Και να επαγρυπνείτε: οι προδότες είναι παντού.

4 σχόλια:

  1. Ανώνυμος9/1/13

    Erzähl doch bitte nochmal ein bisschen ausführlicher.
    Ich würde sehr gerne mehr darüber hören.
    Also visit my site ; Clearomizer

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος17/3/13

    Strategies of [url=http://www.longchampsaclongchamps.com/]Longchamp[/url]
    the Morning ends tragically after Dawn gives birth into a [url=http://www.longchampsaclongchamps.com/]Prix Des Longchamp[/url]
    healthy baby girl named Christie who might be secretly quit for adoption by Emily Booth, Dawn's wicked Grandmother Cutler's sister/cousin. The [url=http://www.longchampsaclongchamps.com/longchamp-sacs-%C3%83%C2%A0-bandouli%C3%83%C2%A8re-c-13.html]Longchamp Pas Cher[/url]
    third book Twilight's Child, continues with Dawn and her boyfriend Jimmy Longchamp attempting to find the happy couple who adopted Christie and Dawn taking over as mistress of [url=http://www.longchampsaclongchamps.com/]Longchamp[/url]
    Cutler's Cove. Combined with comprehensive book Midnight Whispers. which features Christie because main protagonist and readers seeing through Christie's eyes as an alternative to [url=http://www.longchampsaclongchamps.com/]Longchamp[/url]
    Dawn's.
    Petit sac longchamp sont parfaits pour la [url=http://www.longchampsaclongchamps.com/]Longchamp[/url]
    femme qui a [url=http://www.longchampsaclongchamps.com/]Sac Longchamp[/url]
    un emploi qui exige une apparence professionnelle. Ils sont aussi plus l茅gers et donc plus confortable 脿 porter pendant de longues p茅riodes de temps. Dans l sac longchamp sont une sorte intemporelle des bijoux que beaucoup de femmes aiment porter sous une forme ou une autre..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος27/3/13

    The agency delivers a single [url=http://cungmuachung.net/thoi-trang.html]deal gia re[/url] for each and every operating working day in every single of the markets it serves. The Groupon operates as an assurance agreement employing ThePoint's system: if a particular quantity of individuals signal up for the offer, then the offer will get to be presented to all if the predetermined bare least is not happy, no 1 receives the offer that day. This decreases hazard for retailers, who can deal with the coupon codes as amount reductions as well as solution product sales marketing resources. Groupon can make funds by retaining about 50 percent the money the consumer pays for the coupon.

    For example, an $eighty therapeutic massage could be acquired by the client for $40 by implies of Groupon, and then Groupon and the retailer would split the $forty. That is, the retailer offers a therapeutic massage valued at $eighty and will get around $twenty from Groupon for it (beneath a 50%/50% split up). Or, if $240 benefit of residence portray organizations is acquired by the customer for $fifty by means of Groupon, then the firm will get $25 and Groupon retains $twenty 5. The customer will get the therapeutic massage, or the home painting supplier, in these examples, from the retailer for which they initially compensated $forty (or $fifty) to Groupon. There are specific corporations to which Groupon to begin with did not provide its remedies, like capturing ranges and strip golf equipment however, getting photographs ranges have been showcased on Groupon.

    In contrast to categorized advertising and marketing and advertising, the service provider does not pay out any upfront cost to take element: Groupon collects personalized details from completely ready customers and then contacts only men and women purchasers, mainly by working day-to-day e mail, who may probably probably be intrigued in a unique product or provider.

    Groupon employs a huge amount of copywriters who draft descriptions for the discounts showcased by electronic mail and on the internet site. Groupon's advertising textual content for the 'deals' has been observed as a contributing factor to the acceptance of the web site, that includes a exclusive merge of complete actuality-examining and witty humor.

    Owing to Groupon's market spot acquiring mainly composed of woman consumers, the offers are normally concentrated on the well being, well being and beauty marketplaces.

    There are achievable issues with the enterprise item. For illustration, a productive offer could briefly swamp a tiny enterprise with as effectively a good deal of consumers, jeopardizing a chance that clients will be dissatisfied, or that there will not be enough remedy to satisfy the demand from customers from clients. Gap, a massive clothing retailer, was able to manage 445,000 price cut codes in a countrywide deal (despite the fact that it competent server problems at a solitary stage), but a more compact sized company could grow to be abruptly flooded with clients. A single espresso retailer in Portland, Oregon struggled with an increase in buyers for three months, when it offered close to to 1,000 Groupons on the one working working day it was supplied, in accordance to a single report. In response to equivalent problems, Groupon officers level out that 'deal' subscriptions need to be capped in progress to a realistic quantity.

    Read More: [url=http://dulichnanghe.info/chon-mua-hang-dien-tu-o-website-gia-re/]khuyen mai gia re[/url]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος12/4/13

    Solid state lighting does not have any moving
    components inside it. They need only ten to thirty percent as much power as C7s or C9s.
    The LED light provides more light and less energy use.


    My site: Deckenleuchten

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αδερφέ, δεν ξέρω τούτο το φεγγάρι
Στης καρδιάς της άδειας τη φυρονεριά
Πούθε τάχει φέρει, πούθε τάχει πάρει
Φωτεινά στην άμμο, χνάρια σαν κεριά.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.