Η Γέφυρα Του Ποταμού Μέτενγκ ΙΙ

(συνέχεια από εδώ)



Μια σπάνια φωτογραφία: κόσμος που έρχεται σε επαφή με την τηλεόραση για πρώτη φορά. Βλέπουν ένα ντοκιμανταίρ σε στιλ National Geographic





Κάπως έτσι δείχναμε κι εμείς μικροί, όταν πρωτοπαρακολουθήσαμε τηλεόραση




Τα πιτσιρίκια δε λένε να ξεκολλήσουν από την τηλεόραση!




Μόλις τέλειωσαν τα χρόνια της αθωότητας γι' αυτά τα παιδιά...




Το δείπνο μας



Τσάι, καφές και (κυρίως) ουίσκι μετά το φαγητό




Για κοίτα το αυτό! Το λένε θάλασσα!




Δεν τη χορταίνουν, μιλάμε




Φαγητό, ποτό και κουβέντα σε τρεις γλώσσες




Ξεκινά η δεύτερη μέρα δουλειάς, για να τελειώσουμε τη γέφυρα




Το ηθικό στα ύψη




Η καινούργια πλατφόρμα




Και κάπου εδώ έγινε το ατύχημα, λίγο μετά από αυτήν τη φωτογραφία... Ήταν έξι άντρες επάνω στη γέφυρα, όταν έσπασε ένα συρματόσχοινο. Όλοι χάσαν την ισορροπία τους κι έπεσαν, εκτός από έναν που έμεινε κρεμασμένος σαν τον Ταρζάν. Το ποτάμι ήταν κάπου πέντε μέτρα πιο κάτω, γεμάτο πέτρες. Ευτυχώς όλοι απλώς ψευτοχτύπησαν, εκτός από έναν άτυχο που έσπασε τον βραχίονά του σε δύο σημεία. Ένα αυτοκίνητο έφυγε κατευθείαν με τον τραυματία για το νοσοκομείο. Μετά από αυτό, δεν υπήρχε πολλή όρεξη για δουλειά, το ατύχημα θεωρήθηκε γρουσουζιά και σταματήσαμε. Εξάλλου, ήμασταν όλοι ταραγμένοι μέχρι το απόγευμα που ξαναγύρισε το αυτοκίνητο κι ο οδηγός μάς πληροφόρησε ότι εντάξει, η κατάστασή του τραυματία ήταν ελεγχόμενη, απλώς είχε ένα άσχημο κάταγμα και θα έπρεπε να μείνει στο νοσοκομείο (και να φοράει νάρθηκα για μερικούς μήνες)





Τρίτη μέρα δουλειάς και η καινούργια πλατφόρμα τοποθετείται κομμάτι-κομμάτι πάνω στη γέφυρα





Τα πιτσιρίκια, φυσικά, έχουν άλλα ενδιαφέροντα




Νεροκουβαλητής




Αρχίζει όλο και περισσότερο να μοιάζει με γέφυρα




Μια γενικότερη άποψη




Πλέον είμαστε στο τελείωμα




Μια γάτα που μου άρεσε πολύ





Μαμάδες, παιδιά και σκυλιά





Είναι μακέτο αυτό το έργο;




Χαμπέμους γέφυρα!




Ο τραυματίας αναστενάζει...

Εδώ υποτίθεται ότι πρέπει να πω κάτι ωραίο να κλείσει η ανάρτηση. Τόση ώρα γράφω - σβήνω και πουθενά δεν καταλήγω, όλα βγαίνουν είτε βαρύγδουπα είτε μελοδραματικά. Άντε, ας βάλω ένα από τα βαρύγδουπα: κάποτε εγώ θα φύγω, η γέφυρα όμως θα μείνει (θέλω να πιστεύω). Τα σημερινά πιτσιρίκια θα ενηλικιωθούν και θα έχουν δικά τους πιτσιρίκια, που θα παίζουν στο ποτάμι όπως οι γονείς τους. Αμέτρητα πόδια και μηχανάκια θα διαβούν τη γέφυρα, θα τη θεωρούν δεδομένη πλέον, ένα κομμάτι του περιβάλλοντος. Κάποτε κι η γέφυρα θα φύγει, ίσως μια μέρα ο δρόμος ασφαλτοστρωθεί (μπρρρ...). Ίσως τότε που τα σημερινά πιτσιρίκια θα κρατάνε στην αγκαλιά τα πιτσιρίκια των πιτσιρικιών τους. Όλα διαβαίνουν τελικά, η ίδια η ζωή δεν είναι παρά μια γέφυρα στον ποταμό Μέτενγκ. Ένα ογδοντάμετρο συρματόσχοινο.

4 σχόλια:

  1. ...απ' οτι φαίνεται και για το γουρούνι τελείωσαν τα χρόνια της αθωότητας...

    Άντε, καλοστέριωτη...Neeeext

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η γέφυρα... του Ήλιου;

    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι αλλα μας καλομαθαινεις με τα συχνα ποστ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θα πρεπει να ηταν μεγαλη περιπετεια συννονοματε.
    Εχω αρχισει και διαβαζω το μπλογκ σου απο την αρχη,μιας και ειμαι φανατικος αναγνωστης βιβλιων Ε.Φ αλλα και επειδη θεωρουσα τον Horselover fat πολυ ξεχωριστη περιπτωση,εχω να σου πω οτι εχεις κανει την καλυτερη δουλεια που εχω δει ποτε για τα ελληνικα δεδομενα,εχεις πραγματικα βαθια κατανοηση.
    Σιγα-σιγα θα αρχισω να διαβαζω και τα κειμενα σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αδερφέ, δεν ξέρω τούτο το φεγγάρι
Στης καρδιάς της άδειας τη φυρονεριά
Πούθε τάχει φέρει, πούθε τάχει πάρει
Φωτεινά στην άμμο, χνάρια σαν κεριά.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.