The Professionals

Δεν παύω να απορώ με τους αποδεδειγμένα ευφυείς ανθρώπους που βλέπουν στο ΚΚΕ οτιδήποτε άλλο εκτός από το βόλεμα των στελεχών του (μιλώ για τα στελέχη, όχι για τα απλά μέλη). Ένα έντονα ιεραρχικό κόμμα, που επιβάλλει από πάνω προς τα κάτω γραμμές, ερμηνείες, δράσεις, και τις περιφρουρεί παθιασμένα με αξιώσεις Υπέρτατης Αλήθειας®: είναι τόσο δύσκολο να δει κάποιος εδώ την προσπάθεια μιας εταιρείας να προστατέψει το προϊόν και τα golden boys της;

Έχω γνωρίσει ορισμένες ΜΚΟ που είναι σκέτη κοροϊδία. Το προκάλυμμα μιας παρέας που, επικαλούμενη κάποιον ευγενή σκοπό, έχει βρει τρόπο να περνάει τη στέγαση, τη σίτιση, ακόμα και τα ποτά της στα έξοδα της οργάνωσης («αφιλοκερδώς παίζω απόψε, παιδιά» έλεγε παλιά ο Πανούσης σε μια παράσταση ειρωνευόμενος τον Νταλάρα, «δεν παίρνω φράγκο, μόνο τα έξοδα της συναυλίας να βγάλω. Βέβαια, μέσα στα έξοδα της συναυλίας είμαι κι εγώ»). Οι καλόπιστοι αγοράζουν μπλουζάκια, δίνουν δωρεές στη ΜΚΟ, πιστεύοντας ότι προστατεύουν το περιβάλλον ή βοηθάνε τα ορφανά, τους αλκοολικούς κ.λπ., ενώ στην πραγματικότητα πληρώνουν τα «λειτουργικά έξοδα» της οργάνωσης: το νοίκι και τους λογαριασμούς της παρέας.

Κάτι τέτοιο λοιπόν είναι και το ΚΚΕ. Μια παρέα (= τα στελέχη του) που βρήκε τρόπο να βιοπορίζεται πουλώντας επανάσταση, μιλώντας στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη, κι η κάθε Ρηνιώ να δίνει τον οβολό της στο κόμμα θεωρώντας έτσι ότι συμβάλλει στον ταξικό αγώνα. Η έντονη χωριστικότητα που εμφανίζει το ΚΚΕ, η μόνιμη απαξίωση όλων των δράσεων και προτάσεων εκτός Περισσού, δεν έχει καμία άλλη βάση παρά μόνο την αγωνία της παρέας να διαφυλάξει τους πόρους της - όπως ακριβώς μια εταιρεία προστατεύει με νύχια και με δόντια το λογότυπο και το brand name της, γιατί έχουν επίπτωση στην αγορά, φέρνουν πωλήσεις.

Ο Μαρξ είχε δίκιο, η Ύλη προϋπάρχει του Πνεύματος. Δηλαδή, το στενό οικονομικό συμφέρον κι ο βιοπορισμός ενός ανθρώπου καθορίζουν έντονα και την ιδεολογική συγκρότησή του, την κοσμοεικόνα του. Ο βολεμένος συνδικαλιστής σε μια ΔΕΚΟ θα υπερασπιστεί τον δημόσιο χαρακτήρα της (στο όνομα του κοινωνικού κράτους, του σοσιαλισμού, της εθνικής υπερηφάνειας κι άλλων ευγενών λέξεων), έχοντας στο υποσυνείδητο μέρος του μυαλού του τη διατήρηση των προνομίων του. Ή και στο συνειδητό μέρος του μυαλού του. Παρομοίως, και το στέλεχος του ΚΚΕ λειτουργεί ως δημόσιος υπάλληλος της επανάστασης, βολεμένος και προνομιούχος: θα περιχαρακώσει το κόμμα του και θα ανακαλύψει λόγους να απορρίψει όλες τις ανταγωνιστικές ιδεολογίες, δράσεις και ερμηνείες, στο όνομα της πάλης των τάξεων, του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού κ.λπ.

Κάτι που σημαίνει ότι ο διαβόητος δογματισμός του κόμματος, η απολυτότητά του, η απόρριψη όλων όσων κινούνται έξω από τα στενά όρια του Περισσού, μπορούν να αλλάξουν μέσα σε λίγο καιρό αν το κόμμα καταρρεύσει οικονομικά κι οι επαγγελματίες της επανάστασης αναγκαστούν να κάνουν κάποια πραγματική δουλειά για να ζήσουν. Να γίνουν ερασιτέχνες της επανάστασης. Τότε θα πάψουν να νοιάζονται τόσο πολύ να υπερασπιστούν π.χ. τη μνήμη του Στάλιν και το καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης – δε θα αποτελούν πλέον μέρος του βιοπορισμού τους αυτά, δε θα παίρνουν χρήματα πουλώντας Στάλιν και Σοβιετική Ένωση.

Η Γαλλική Επανάσταση μας άφησε πολλές και σπουδαίες κληρονομιές: την απομυθοποίηση της μοναρχίας και της αριστοκρατίας, το μετρικό σύστημα, τον εθνικισμό, τη Μασσαλιώτιδα, τη λαϊκή συμμετοχή στα κοινά. Άφησε όμως και κάτι ακόμα: τους επαγγελματίες επαναστάτες. Αυτοί εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία (αν δεν κάνω λάθος) το 1791, στις ηλεκτρισμένες συνελεύσεις των τομέων της Παρισινής Κομμούνας: «Θα έπρεπε να αφιερώνει κάποιος στις συνελεύσεις των τομέων κάτι περισσότερο από λίγες ώρες στον ελεύθερό του χρόνο για να αποκτήσει επιρροή, πολιτικούς φίλους ή ακόμα και γνώση των ζητημάτων που άλλαζαν ραγδαία. Οι συνελεύσεις ήρθαν στον έλεγχο μιας μικρής μειονότητας που έκανε την Επανάσταση επάγγελμα» (από εδώ). Κι όταν φτιάξεις μαγαζί, με προσπορισμό βιοποριστικού οφέλους, τότε αυτό πολύ γρήγορα συνηθίζει να αυτονομείται και να γίνεται αυτοσκοπός: «[το 1793] ο όρος ‘επαναστατικός’ αναφερόταν στη σταθεροποίηση ενός τετελεσμένου γεγονότος, της Επανάστασης» (από το ίδιο βιβλίο). Κάτι από το δογματισμό του ΚΚΕ αντανακλά εδώ, από την εμμονή του να διατηρεί το μονοπώλιο της Μόνης & Γνήσιας Ρήξης, απαξιώνοντας όλες τις ανταγωνιστικές.

Στο φινάλε, όπως είναι λάθος να προσπεράσεις τις οικονομικές μεθοδεύσεις της Μονής Βατοπεδίου και να εστιάσεις μόνο στις αξιώσεις πνευματικότητας που πουλούσε ο Εφραίμ κι ο Αρσένιος, έτσι ακριβώς είναι λάθος και να εστιάσεις μόνο στο ιδεολογικό και αγωνιστικό περιεχόμενο του ΚΚΕ. Οι άνθρωποι είναι επαγγελματίες, έχουν φτιάξει μαγαζί, βγάζουν λεφτά από την επανάσταση. Και το άτιμο το χρήμα – ή μάλλον, ευρύτερα, ο τρόπος βιοπορισμού– μπορεί να επιδράσει στα πάντα, ακόμα και στην κοσμοθεώρηση ενός ανθρώπου. Προϋπάρχει της ιδεολογίας, ο Μαρξ είχε δίκιο.

(συνεχίζεται εδώ)

10 σχόλια:

  1. Ηλία μου αυτή τη φορά μάλλον θα διαφωνήσω, αν μη τι άλλο για τρεις λόγους ότι α) έχω κάποιες προσωπικές εμπειρίες, β) αυτά που λες ισχύουν για πολύ περισσότερες οργανώσεις (και είδη οργανώσεων) απ' όσα καλύπτει ο όρος ΚΚΕ, γ) αυτά που λες ισχύουν ίσως για ένα μέρος μόνο αυτού που περιγράφεις. Ίσως δεν είμαι αποδεδειγμένα ευφυής άνθρωπος όμως :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλά, μην ανησυχείς, κάποιες φορές γράφω επίτηδες έτσι, προβοκατόρικα και δογματικά, προκειμένου να τσιμπήσει κόσμος και να γίνει κουβέντα! Ανέπτυξε όμως λίγο περισσότερο το σχόλιό σου, αν θες, και δε θα με βρεις πεισμωμένο στη θέση μου. Μιλάω για τα (επαγγελματικά) στελέχη του κόμματος, όχι για τα απλά μέλη. Δε συμφωνείς ότι αν έπαυαν να βιοπορίζονται μέσω των κομματικών μηχανισμών, τότε και η θεωρητική/αγωνιστική τους στάση θα άλλαζε;

    Είχα ξεκινήσει να γράφω το κείμενο ως απάντηση σ' αυτήν την ανάρτηση του moody. Μετά διάβασα και το σχόλιο του Radical Desire για τους Αγανακτισμένους ("Το ΚΚΕ, το οποίο τήρησε ευθύς εξ αρχής στάση σκεπτικισμού, έχει ήδη ανακοινώσει προγραμματισμένες δράσεις. Αρέσουν δεν αρέσουν κ.λπ."), αυτόν σκεφτόμουνα όταν έγραφα για τους αποδεδειγμένα ευφυείς ανθρώπους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κοίτα, τώρα θα πρέπει να γράψω πολύ-πολύ βιαστικά, ίσως επανέλθω αργότερα ή αύριο. Παραδέχομαι ότι δεν έχω γνωρίσει επαγγελματικά στελέχη, έτσι νομίζω τουλάχιστον, μια φορά είχα δει τον Χαλβατζή σε ένα σινεμά και μου είχε φανεί πολύ συμπαθητικός. Λέω εξαρχής ότι αισθάνομαι κοντά στις πολιτικές θέσεις του ΚΚΕ, αν και δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι θα το ήθελα στην εξουσία: κι αυτό όχι λόγω των θέσεών του, αλλά για το λόγο ακριβώς που περιγράφεις. Από την άλλη, παρόμοια στάση έχω συναντήσει σε ένα σωρό άλλους χώρους, αριστερούς (κυρίως) και μη (οι δεξιοί έχουν άλλα ζητήματα), με ή χωρίς βιοποριστικό υπόβαθρο. Οπότε δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι αν κατέρρεε κάποια τέτοια οικονομική βάση θα άλλαζε η πολιτική νοοτροπία.
    Σε ανθρώπινο επίπεδο βέβαια, πράγματι μεγάλος αριθμός μεγαλοστελεχών που έφυγαν μετά το '89 γίνανε πολύ εύκολα επιχειρηματίες κάνοντας προφανώς ό,τι έφτυναν προηγουμένως.

    Ξέρω ότι έγραψα βλακείες, αλλά τόπα και πριν, είμαι λίγο βιαστικός. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κοίτα, εδώ είμαστε σοβαρό μπλογκ, δε θα το καταντήσουμε Ελληνικό Κοινοβούλιο, με τον κάθε βιαστικό να γράφει βλακείες και να ρίχνει το επίπεδο.
    Εγώ είχα γνωρίσει την Αλέκα όταν ήμουν πιτσιρικάς (πολύ πιτσιρικάς) και μου φάνηκε εξίσου συμπαθητική κοπέλα (και χαριτωμένη).
    Πρέπει να πάω κι εγώ για ύπνο. Κι αύριο μέρα του Θεού είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εγώ πάλι είχα γνωρίσει την Αλέκα όταν ήμουν μικρός και μου φάνηκε το ίδιο φρικτή όπως και τώρα...

    Δύτη όταν μιλάς για το '89 μάλλον εννοείς για αργότερα με την διάσπαση του ενιαίου ΣΥΝ. Ε, καλά είναι να θυμηθείς το ξύλο που είχαν φάει ένα σωρό σύνεδροι από τα πάντα πρόθυμα ΚΝΑΤ. Ας μην ήταν και ο Φλωράκης και θα είχαμε νεκρούς.

    Αλλά Elias ,μη νομίζεις ότι έχει αλλάξει και τίποτα. Το ΚΚΕ πάντα έτσι ήταν. Ακόμα και τις θρυλικές εποχές. Μαρτυρίες υπάρχουν άπειρες και προσωπικά γνωρίζω πάρα πολλές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χαίρετε...
    Πρώτη φορά έρχομαι να σχολιάσω εδώ και είναι για γκρίνια. :))

    Όταν διαβάζω τέτοια κείμενα νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ το κκε. Μη σου πω να ξαναγυρίσω σ' αυτό και γίνω υπερβολική. Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτή την επίθεση, ειδικά επειδή έχω εμπειρία από μέσα. Στο βαθμό όμως που ισχύουν αυτά που λες, δεν αφορούν μόνο το κκε, γιατί δεν είναι διαφορετικής ποιότητας πρόβλημα το να χρησιμοποιείς ένα κόμμα για να μπεις στη βουλή και να τα παίρνεις από εκεί κι έτσι η επίθεση περί επαγγελματισμού μοιάζει παράξενα και αδικαιολόγητα επικεντρωμένη σε έναν μόνο χώρο.

    Ο κοινοβουλευτικός επαγγελματισμός ως αρρώστια είναι ακόμα χειρότερος και αφορά τους πάντες. Πλήττει δε τον λαό συνολικά και όχι τις επιδόσεις ενός μόνο πολιτικού χώρου, τον οποίο όμως δεν φαίνεται να εκτιμάς έτσι κι αλλιώς, οπότε λογικότερο και πιο αναμενόμενο θα ήταν να διαλέξεις να αναλύσεις μια από τις λάθος για σένα θέσεις του παρά τον τρόπο λειτουργίας του.

    Αυτό που λες στο δύτη: "Δε συμφωνείς ότι αν έπαυαν να βιοπορίζονται μέσω των κομματικών μηχανισμών, τότε και η θεωρητική/αγωνιστική τους στάση θα άλλαζε;"
    Δεν είναι έτσι. Έχουν διαφωνήσει με το κόμμα πάρα πολλά στελέχη του και έχουν αφήσει τους φοβερούς μισθούς τους και έχουν φύγει. Τα λεφτά εκεί δεν είναι και τόσο δελεαστικά, ξέρεις.
    Για μένα είναι πιο σοβαρό το γεγονός (από προσωπική εμπειρία και πάλι) ότι άτομα που ξέρω από τον σύριζα ας πούμε, θα μπορούσαν να πουν οτιδήποτε, τους πιο άσχετους λαϊκισμούς, να χρησιμοποιήσουν τα πιο τρομακτικά αστικά κόλπα, για να κερδίσουν λίγες ψήφους. Αυτό δεν τους κάνει αγωνιστές, ούτε βέβαια θεωρητικούς, αλλά ιδεολογικά ανάπηρους στην υπηρεσία του βολέματος, έτσι δεν είναι;

    Καλημέρα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τι γραφεις, Ηλια, και με κανεις κι ανατριχιαζω; Σηκώνεται το δέρμα κάγκελο, αλλά μπορεί να είναι καλό αυτό.. φυσικό λίφτινγκ!

    Είχα, που λες, ενα φίλο, στελεχος και καθοδηγητης λέμε, που διορίστηκε σε δήμο με δήμαρχο αναλόγων περγαμηνών. Είθισται να διοριζουν οι δημαρχοι τα δικα τους παιδιά, όπως συμβαινει σε κάθε δήμο, κάθε απόχρωσης --μέχρι τώρα, ελπίζω κατι να αλλάξει...
    Διορίστηκε, λοιπόν, και ακολούθησε την... πεπατημένη! Ο,τι κάνουν όλοι οι δημοτικοι υπάλληλοι: ρεμούλες και μπάζες. Εφτασε να βγαζει απο μιζες εργολαβων ένα χρονιάτικο το μήνα, χώρια ο μισθός, φυσικά. Απο το μισθο του, ένα ποσοστό πήγαινε στο κομμα, αλλα οι μίζες ολόκληρες στον ίδιο και αφορολόγητες εννοείται. Το ξερω επειδή μου το είπε ο ίδιος, που έπαψα να τον έχω φίλο μετά απο αυτό. Εχω ένα ψιλοκόλλημα με τη συνέπεια, ξερεις.

    Οταν ρώτησα αφελώς πώς μπορεί και το κάνει αυτό, απάντησε «όσο βρίσκομαι μέσα στο σύστημα, εκμεταλλεύομαι το σύστημα, άμα αλλάξουνε τα πράγματα...» κλπ κλπ.

    Μου έκανε τεράστια εντύπωση, γιατί δεν το περίμενα απο άνθρωπο που ανήκει σε ένα κόμμα -υποτίθεται- αρχών.

    Παλιά, είχα γνωρίσει ένα δήμαρχο του ΚΚΕ=εσ. που έγινε δήμαρχος στη μεταπολίτευση, μόλις επέστρεψε απο εξοριές, κλπ, και παραπονιόταν για την επιμονή του κόμματος να διορίζει κόσμο. Ακέραιος άνθρωπος, παγιδευμένος, δεν ήξερε πώς να ξεμπλέξει. Ξέμπλεξε επειδή δεν έβαλε ξανά υποψηφιότητα. Η πλάκα είναι ότι είχα κάνει μια εργασία για ένα πάρκο του δήμου και με πλήρωσε απο την τσέπη του! Από όσο κατάλαβα, σκόρπαγε το μισθό του σε διάφορα τέτοια έργα, αλλά και αφανείς αγαθοεργίες. Ολο κάτι αναξιοπαθούσες χήρες και ανάπηρα γερόντια συναντούσες στο γραφείο του, έβαζε το χέρι στην τσέπη και τους έδιωχνε με φιλικά χτυπήματα στην πλάτη.

    Συμπέρασμα; Ο άνθρωπος είναι περίεργο τρένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ροδιά, είχα γνωρίσει τη δεκαετία του '80 ένα λαμόγιο του ΠΑΣΟΚ. Έστηνε δουλειές με το Δημόσιο και τις έπαιρνε όλες με τις γνωριμίες που είχε σε μια συγκεκριμένη διεύθυνση ενός συγκεκριμένου υπουργείου. Αυτό όμως που με σόκαρε περισσότερο ήταν ότι ο τύπος εκείνος δικαιολογούσε τις κομπίνες του, πίστευε ειλικρινά ότι του τα όφειλαν τα λεφτά που έβγαζε έτσι. "Οι γονείς μου αδικήθηκαν από το κράτος της Δεξιάς, βρήκαν όλες τις πόρτες κλειστές, τώρα παίρνω πίσω το αίμα μου", κάτι τέτοιο.

    Riski & κ. Δύτη, θίγετε και οι δυο ένα όντως σημαντικό θέμα, ότι τελικά παρόμοιες συμπεριφορές και δογματισμός παρουσιάζονται και σε άλλους χώρους της Αριστεράς, όχι μόνο στο ΚΚΕ. Είναι αλήθεια αυτό.
    Την απάντησή μου όμως θα την κάνω ξεχωριστή ανάρτηση, την επεξεργάζομαι και είναι αρκετά αυτά που θέλω να αναπτύξω.

    Να ξαναπώ πάντως ότι τα 'χω με τα στελέχη, όχι με τα απλά μέλη. Γνώρισα μέλη που ήταν περίφημοι άνθρωποι, ακέραιοι και τίμιοι. Μ' αυτούς αισθάνομαι ότι δεν έχω τίποτα να χωρίσω.

    tanevramou, προσπαθώ ν' αντισταθώ στον πειρασμό και να μη σου ζητήσω να πεις κάνα χαριτωμένο σκηνικό. Να μην το ρίξουμε στο κουτσομπολιό, ε; (μάλλον όχι, ε;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Riski, επίσης να διευκρινήσω ότι τα βάζω κατά καιρούς με την Αριστερά, την ελληνική Αριστερά, με πίκρα όμως. Αριστερός θα 'θελα να 'μουν, ΠΑΣΟΚ & ΝΔ ούτε με σφαίρες, όμως πάντα κάτι δε μου πήγαινε καλά, κάτι μ' ενοχλούσε. Σαν απατημένος σύζυγος, ένα πράμα, κάπως έτσι νιώθω.
    Για τα δυο μεγάλα κόμματα, τι να πρωτοπείς και τι ν' αφήσεις! Για την Αριστερά όμως, κάπου πονάει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ασε, μη μου θυμίζεις την εποχή της... "αλλαγής"! Αλλάξαν χέρια τα κουτάλια και μάλιστα πήγαν σε πιο άτσαλα και λιμασμένα.

    Η ελληνική αριστερά πονάει επειδή στον εμφύλιο χάθηκε ο μισός ανθός και ο άλλος μισός λούφαξε ή ξεστράτισε.

    Δεν μένει καμμιά "παράταξη" να ταυτίσει κανείς την ακεραιότητα και τις ηθικες αρχές, εκτός από αυτή που λέγεται αριστερά.. ή μήπως αυτή θα μπορούσε να είναι η αναρχία; Γενικώς.

    Τελικά, καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα: μυστήριο τρένο ο άνθρωπος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αδερφέ, δεν ξέρω τούτο το φεγγάρι
Στης καρδιάς της άδειας τη φυρονεριά
Πούθε τάχει φέρει, πούθε τάχει πάρει
Φωτεινά στην άμμο, χνάρια σαν κεριά.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.