Εκεί Που Τελειώνει Η Λογική Αρχίζει Ο ΓΑΠ

Ήταν ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι. Κουρασμένος και νυσταγμένος τέλειωνα ένα κείμενο, λίγες γραμμές μου μέναν ακόμα, ενώ την επόμενη μέρα έπρεπε να είμαι στο πόδι από πολύ πρωί. Πάνω εκεί, έκανα το λάθος να ρίξω μια τελευταία ματιά στις ειδήσεις του in.gr... «Τι πράμα; Δημοψήφισμα!;» Πάει κι η κούραση, πάει κι η νύστα. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα μία ώρα.

Λίγα 24ωρα μόνο πέρασαν, όμως από τότε κάτι έχει αλλάξει στη σχέση μου με τον πρωθυπουργό. Θέλω να πω, άμα ένα ολόκληρο βράδυ έστελνες e-mail, έκανες συνέχεια refresh να δεις τα τελευταία νέα, τα ξένα πρακτορεία ειδήσεων, παρακολουθούσες το twitter που είχε πάρει φωτιά, περπατούσες πάνω-κάτω στο δωμάτιο να ηρεμήσεις... τότε δεν μπορεί, αρχίζεις να τοποθετείσαι διαφορετικά απέναντι στον άνθρωπο που σου προκάλεσε αυτόν τον υπαρξισμό. Έχεις πλέον προσωπική σχέση μαζί του. Οπότε λοιπόν και για τη συνέχεια του κειμένου, ούτε «Παπανδρέου» ούτε «ΓΑΠ», αλλά «Γιώργος».

Χθες βράδυ θυμήθηκα ξαφνικά ότι ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ έκανε ο Γιώργος και τον Σεπτέμβρη του 2007, τα έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση. Προκειμένου να στριμώξει τους εσωκομματικούς του αντιπάλους, πέταξε έναν παρόμοιο κεραυνό απροειδοποίητα και κόντεψε να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ. Ο τρόπος με τον οποίο εκτονώθηκε η κατάσταση τότε – η διπλωματικότητα του Κακλαμάνη, η ζεστή κουβέντα του Ανδρουλάκη κ.λπ. – φανερώνει ότι αυτό που γύρευε κατά βάθος ο Γιώργος τότε ήταν δυο ζεστά λόγια, μια κουβέντα στήριξης, λίγη αγάπη. Σίγουρα το ίδιο ισχύει και για την τωρινή κίνηση-φωτοτυπία του Γιώργου - στον ίδιο μάλιστα χώρο όπως και τον Σεπτέμβρη του 2007, στη συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή. Ούτε σατανικά σχέδια ούτε μελετημένοι ελιγμοί ούτε τίποτα, απλώς ο άνθρωπος κουράστηκε δυο χρόνια τώρα να τον αμφισβητούνε οι πάντες. Απλώς τώρα δε βρέθηκε κανένας Κακλαμάνης να τον τουμπάρει και κανένας Ανδρουλάκης να του πει, "έλα, σ' αγαπάμε, ηρέμησε".

Μόνο σήμερα όμως, που οι σφυγμοί μου επανήλθαν στο κανονικό και κοιμήθηκα επιτέλους λίγες ώρες, μόνο σήμερα συνειδητοποίησα τις πραγματικές διαστάσεις αυτής της προχθεσινής ανακοίνωσης δημοψηφίσματος. Υπάρχει ένα μεγαλείο εδώ, μια δύναμη σε δράση... Πώς είχε δικαιολογηθεί τον Σεπτέμβρη του 2007; «Είναι προσωπική μου ανάγκη». Τότε κόντεψε να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ, τώρα κοντεύει να διαλύσει την Ελλάδα και κάτι πέρα από αυτήν – την ευρωζώνη; Την Ευρώπη; Την παγκόσμια οικονομία; Μιλάμε για έναν απίστευτο άνθρωπο, που κατάφερε να διεθνοποιήσει τις προσωπικές του ανάγκες. Να πολιτικοποιήσει την ψυχολογία του. Να βάλει τον Ομπάμα και τη Μέρκελ να ανησυχούν για το αν ο Γιώργος δε θυμάται πού έβαλε τα κλειδιά του. Είναι απίστευτο αυτό που έκανε, είναι πέραν της έλλογης σκέψης. Θα τον γράψει η Ιστορία με τίτλο: «Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία». Δεν έχουν καθόλου δίκιο αυτοί που λένε ότι είναι ανόητος, όχι, τίποτα τέτοιο, ο Γιώργος είναι αδιανόητος. Δεν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος, δεν προβλέπεται από καμία θεωρία.

Έχω προσωπική σχέση μαζί του και ξέρω πολύ καλά τι λέω. Με τον Γιώργο, η πολιτική αποκτά καινούργιο νόημα, γίνεται η συνέχιση της ψυχολογίας με άλλα μέσα. Ο κόσμος όλος αποκτά καινούργιο νόημα, γινόμαστε σκέψεις μέσα στο όνειρο του Γιώργου. Κι όταν σταματήσει να μας ονειρεύεται, τότε θα πάψουμε να υπάρχουμε. Εδώ μιλάμε για Χρήστο Γιανναρά και μεταφυσική του προσώπου - ή μάλλον, μεταφυσική του Γιώργου. Το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου 2011, ανατράπηκε όλος ο βουδισμός, διότι ο Γιώργος εντόπισε το πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης σε εξωτερικές, όχι εγγενείς αιτίες. Κι επειδή ξέρω ότι κάποιοι από εσάς που με διαβάζετε είστε κρυπτοβουδιστές, ή και εκδηλωμένοι βουδιστές, επιτρέψτε μου να το αναλύσω. Ο Φωτισμένος κήρυξε τις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες:

1) Όλα είναι πόνος.
2) Πηγή του πόνου είναι η άγνοια
3)Ο πόνος εξαφανίζεται όταν εξαφανίζεται η πηγή του.
4) Η εξάλειψη της πηγής του πόνου γίνεται μέσω της Ευγενούς Οκταπλούς Ατραπού (ορθή αντίληψη, ορθή απόφαση, ορθή ομιλία κ.λπ.)

Έτσι είχαν τα πράγματα μέχρι και το απόγευμα της 31ης Οκτωβρίου 2011. Στον μεταβουδισμό όμως που δίδαξε ο Γιώργος, ισχύει πλέον:

1) Όλα είναι πόνος (εδώ διατηρούμε την παράδοση).
2) Πηγή του πόνου είναι ο Αντώνης Σαμαράς.
3) Ο πόνος εξαφανίζεται όταν ξεβρακώνεται η πηγή του.
4) Το ξεβράκωμα της πηγής του πόνου γίνεται με ανακοίνωση δημοψηφίσματος.

Εκεί που τελειώνει ο Βούδας, αρχίζει ο Γιώργος... Ο άνθρωπος αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης του Θεού (ή μήπως ο Θεός αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης του Γιώργου;). Συνέθεσα μια ραψωδία και του την αφιερώνω με όλη την αγάπη μου. Ας εκφράσει η τέχνη αυτό που έχει μέσα της η καρδιά:

Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
Τα νεύρα μου σμπαράλια από το σοκ
Περνάν απ’ έξω τα ασθενοφόρα
Και συ μου λες, «μας περιμένει μπόρα»
Παράνοια, φρίκη, τρόμος και αμόκ.

Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
Όμως εσύ είσαι ο πρωθυπουργός
Κι όταν την ευρωζώνη αναστατώνεις
Και δημοψήφισμα ανακοινώνεις
Μου πέφτει στο κεφάλι ο ουρανός.

Τη συμφωνία παίζεις στη ρουλέτα
Σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
Έβαλες γκολ εφάμιλλο του Κούδα
Όμως εσύ φρικάρεις και τον Βούδα
Ρίγη δημιουργείς και πανικό.

Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία
Πώς η υστερία γίνεται δραχμή
Και σε κοιτάζω, Γιώργο, μουδιασμένος
Ξερός κι αποπροσανατολισμένος
Όπως η Μέρκελ και ο Σαρκοζί.

7 σχόλια:

  1. " γινόμαστε σκέψεις μέσα στο όνειρο του Γιώργου, κι όταν σταματήσει να μας ονειρεύεται, τότε θα πάψουμε να υπάρχουμε" - The Divine Invasion?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όχι αναγκαστικά, μπορεί να είναι π.χ. και το Through The Looking Glass όπου, αν θυμάσαι, βρισκόμαστε όλοι μέσα στο όνειρο του Κόκκινου Βασιλιά κι όταν ξυπνήσει, τότε θα πάψουμε να υπάρχουμε.

    Ε, κάτι αντίστοιχο. Βρισκόμαστε όλοι μέσα στο όνειρο του Πράσινου Βασιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αλεξάνδρα3/11/11

    Μόλις ξύπνησα, έφτιαξα το καφεδάκι μου και άνοιξα το πι-σι μου για να χαζολογήσω και να ενταχθώ ομαλά (πίστευα) στην πραγματικότητα. Ένα από τα πρώτα που διάβασα ήταν αυτό:
    http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231135864

    Οι ευρωπαίοι νομίζω ότι αναδιπλώθηκαν, τους έφυγε το αρχικό σοκ και πλέον φαίνονται θετικοί απέναντι στο δημοψήφισμα. Τουλάχιστον έτσι καταλαβαίνω εγώ από αυτό το άρθρο του in.gr.
    Δε νομίζω ότι ο Γιωργάκης "λίγα ψίχουλα αγάπης μας γυρεύει". Έχω την εντύπωση ότι μας χορεύει στο ταψί υπολογισμένα, ψυχρά και αποτελεσματικά. Έχω επίσης την εντύπωση ότι όχι μόνο μας έχει ρημάξει, αλλά, με αυτήν την κίνηση, θα μας κάνει να ζητάμε κι άλλο με ενθουσιασμό.
    Ένας ολόκληρος λαός στέκει παραζαλισμένος, λες κι έφαγε μία στο κεφάλι με τηγάνι, και καλείται την ώρα της ζαλάδας του να λύσει εξισώσεις και να ασχοληθεί με καθαρά μαθηματικά.
    Έχω την αίσθηση ότι τώρα θα κοπούν και οι πολλές - πολλές απεργίες και οι πολλές - πολλές διαμαρτυρίες και θα σκύψουμε το κεφάλι παραζαλισμένοι.

    Από την άλλη, βέβαια, δεν έχω πιει ακόμη το καφεδάκι μου. Χαιρετισμούς από τα ακριτικά νησιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αλεξάνδρα3/11/11

    Και μετά από όλα τα ζοφερά μόνο αυτό:
    http://www.youtube.com/watch?v=PW87YHI25Wg&feature=player_embedded#t=0s
    μου έφτιαξε αποτελεσματικά το κέφι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μέχρι στιγμής, εγώ νομίζω... τα εντελώς αντίθετα από αυτά που έγραψες στο πρώτο σου σχόλιο (!)
    Θα δείξει. Πιες τον καφέ σου πρώτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος4/11/11

    Εντάξει, τι να λέμε, με συγκίνησε ο τρόπος που σκύβεις πάνω από τον υπερ-άνθρωπο Γιώργο, με τόση ευαισθησία και κατανόηση. Κείμενο σταθμός στον ανθρωπισμό. Δυνατό χιούμορ, εμβληματικοί στίχοι κλπ κλπ κλπ...
    Κάνε και μια ''προπαγάνδα΄΄ βρε άνθρωπε να το βάλουμς στο μπαζ να γίνει της πουτάνας...! :)

    gasireu

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ε, πόσο πιο προπαγανδιστής να γίνω πια!... Μη μ' αποθαρρύνεις κι εσύ στα πρώτα μου βήματα, ως πράσινο παπαγαλάκι!

    Major disclosure: Με τον ΓΑΠ έχουμε κατουρήσει δίπλα-δίπλα στις τουαλέτες του αεροδρομίου της Ζυρίχης (παλιά, επί Σημίτη, τότε που ήταν Υπ. Εξωτερικών)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αδερφέ, δεν ξέρω τούτο το φεγγάρι
Στης καρδιάς της άδειας τη φυρονεριά
Πούθε τάχει φέρει, πούθε τάχει πάρει
Φωτεινά στην άμμο, χνάρια σαν κεριά.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.