Ένας Άλλος Λούκυ Λουκ Είναι Εφικτός

(Συνέχεια αυτού του post). Ήταν μία συνηθισμένη μέρα στην Άγρια Δύση, όταν κατέφθασε ένας διακεκριμένος ξένος από την Ευρώπη...


...και διατύπωσε τις, ομολογουμένως, ριζοσπαστικές του θέσεις...


...οι οποίες φυσικά ακούστηκαν με προβληματισμό και σκεπτικισμό.



Τίποτα όμως δεν μπορούσε να πτοήσει τον αποφασισμένο Αλέκο, που είχε στόχο έναν άλλο, καλύτερο κόσμο, απελευθερωμένο από τον καταναγκασμό των αγορών και του κέρδους.



Έπιασε δουλειά άμεσως. Και προκειμένου να καταδείξει ότι η βία είναι πολιτικό πρόβλημα, προσέγγισε τους πιο σκληρούς, μοχθηρούς, αιμοβόρους εκληματίες της Άγριας Δύσης. Σύντομα ανακάλυψε ότι κάτω από το αιμοσταγές προσωπείο που φορούσαν, κρυβόταν ένα τραυματισμένο παιδί που ζητούσε κατανόηση, δικαιοσύνη και αύξηση των κοινωνικών δαπανών χωρίς τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας:


Όλοι αυτοί οι εγκληματίες ήταν στην πραγματικότητα αποξενωμένοι νέοι άνθρωποι, που έπεσαν θύματα των περιστάσεων και της αλλοτρίωσης, φυλακισμένοι σε μία κοινωνία που κάποιοι άλλοι δημιούργησαν και επέβαλλαν. Ο Αλέκος δε μάσησε τα λόγια του και κατονόμασε αμέσως την αιτία του κακού:


Έτριξαν οι δομές του συστήματος... Οι κερδοσκόποι και οι στυλοβάτες του δικομματισμού ένιωσαν τη λάβα της λαϊκής οργής και τρόμαξαν.


Ή κατακλύστηκαν από τύψεις, όσοι δηλαδή είχαν ακόμα λίγη τσίπα μέσα τους.

Ο Αλέκος άρχισε να νιώθει τη γλυκιά γεύση της επιτυχίας και της δικαίωσης που ονειρευόταν μια ζωή, από τότε ακόμα που ήταν ΚΚΕ και έτρωγε τις Chernobyl-free φράουλες. Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται - ένας αγώνας αποκλειστικά δικός του, που ξεκίνησε από τον πρώτο ξεσηκωμό των φοιτητών επί Μαριέτας.


Όμως σε κάποια στιγμή ήρθε το πλήρωμα του χρόνου... Δεκέμβρης ήτανε δεν ήτανε, θαρρώ, τότε που έβγαιναν μπουλούκια οι κουκουλοφόροι - κι αναστενάζαν οι βιτρίνες.



Το κίνημα που δημιουργήθηκε απεδείχθη ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα από θυμικά κινούμενες μονάδες, που όχι μόνο δεν μπορούσαν να αρθρώσουν λόγο για τα αιτήματά τους, αλλά ούτε και να συνεννοηθούν μεταξύ τους.



Η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει. Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού, η Βουλή απέχει μόλις ένα ντου.



Ο Αλέκος σύντομα διαπίστωσε ότι οι πολίτες άρχισαν να ψυχραίνονται από τη νεφελώδη στάση του και τις "ναι μεν αλλά" δηλώσεις του. Στη συνείδησή τους, η βία - είτε επαναστατική είτε ποινική - συνέχισε να παραμένει βία, ενώ όλο και λιγότεροι πλέον πείθονταν ότι η κυβέρνηση είναι αυταρχική και όχι απλώς εγκληματικά ανίκανη.



Και τι απέμεινε τελικά στην Άγρια Δύση από αυτήν την περιπέτεια; Τίποτα το ιδιαίτερο - ίσως μόνο ένα ρομαντικό τραγουδάκι που σιγοσφυρίζουν οι μοναχικοί καουμπόυς επάνω στο άλογό τους και οι τσαχπίνες Μεξικάνες στις αυλές των σπιτιών:

When markets & profits ruled the West
And fear filled the land
The cry went out for a man with guts
To take the West in hand

They needed a man who was brave and true
With justice for all but his aim
And out of the sun came a man from SYRIZA
And Alekos was his name
Yes, Alekos was his name...

11 σχόλια:

  1. Οι διάλογοι του Άβερελ πάντως, δεν χρειάζονται ποτέ άλλαγμα... :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άβερελ! Να τί μου θυμίζει τόσα χρόνια ο Γιωργάκης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα μπορούσε το κόμικ να τελειώνει με ένα τραγούδι του Ράντι Νιούμαν. Πιο Λούκυ Λουκ κατάσταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο Άβερελ (τι όνομα!) είναι σταθερή αξία. Πώς να φτιάξεις όμως ένα κόμικ με τους 4 σοσιαλιστές που δραπετεύουν από τη φυλακή της εκλογικής καταβαράθρωσης και πάνε να κλέψουν την τράπεζα της εξουσίας; Εντάξει, να βάλεις ΓΑΠ για Άβερελ, ποιος όμως στο ρόλο του Τζο; (Λαλιώτης, ίσως; Σημίτης;)
    Του Ραν Ταν Πλαν; (Σκανδαλίδης;)

    @Κουκουζέλη
    Θα ήταν ταιριαστό, πράγματι. Εμπνεύσεις της στιγμής!
    Αντεπιτίθεμαι με Marty Robbins: νομίζω ότι το τραγούδι του Λούκυ Λουκ ("Είμαι ένας φτωχός και μόνος κάου μπόι...") είναι αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ηλία, στο ρόλο του Ραν Ταν Πλαν ταιριάζει ο Κίμων Κουλούρης. Οι ντομάτες ακριβαίνουν στο δέκατο έκτο καρέ και μπήγει τις φωνές στο σαραντακοστό όγδοο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αν αυτό το βρήκες εκεί που δεν περίμενες ποτέ...να δούμε που θα φτάσει ετούτο :-D :-D :-D

    (Καλά έκανες και το ξανασκέφτηκες για το blog πάντως :-) )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τέτοιες "εμπνεύσεις της στιγμής" να έχεις πάντα!

    Το τραγούδι του Λούκυ Λουκ κάπου πρέπει να υπάρχει. Αλλά μάλλον δεν είναι αυτό με τον Marty Robbins.
    *

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Χμμ, βλέπω ότι το πρώτο από κοινού άλμπουμ του Γκοσινύ και του Μορρίς εκδόθηκε το 1957. Χμμ, εκείνη την περίοδο πρέπει να κυκλοφόρησε κι ένα τραγούδι του Έλβις το οποίο νομίζω ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο πνεύμα του Λούκυ Λούκ. Υποθέσεις... υποθέσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. τον έχεις άχτι τον Αλέκο, ή είναι ιδέα μου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @JustAnotherGoneOff
    Μου δίνεις ιδέες και θα συμπεριληφθείς στους ηθικούς αυτουργούς, όπως κι ο lazopolis! Φέρτε σκάνερ να σκανάρω, Photoshop να ρετουσάρω.

    @ΑΑ
    Μωρέ ας φτάσει όπου θέλει, δε μ' ενδιαφέρει, αρκεί να μη μου κουβαληθεί κανένας περίεργος εδώ μέσα. Έφτιαξα αυτό το μπλογκ για να γίνει στέκι συνάντησης φίλων, όχι εμποροπανήγυρη.

    @Αόρατη Μελάνη
    Μεγάλο άχτι. Μου πήρε τόσους ανθρώπους που αγαπώ. Δεν τον αναγνωρίζω τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, χάθηκε όλη εκείνη η γλυκύτητα του παλιού ΚΚΕ Εσ.

    @Κουκουζέλη
    Ψυχανεμίζομαι ότι ανήκεις κι εσύ στους Υιούς του Φωτός. Τι να σε κεράσω; Λίγο Gene Pitney; Λίγο Harve Presnell; Ή μήπως προτιμάς, όπως κι εγώ, τα σκληρά ναρκωτικά;
    Τα υπόλοιπα στο επόμενο post.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αδερφέ, δεν ξέρω τούτο το φεγγάρι
Στης καρδιάς της άδειας τη φυρονεριά
Πούθε τάχει φέρει, πούθε τάχει πάρει
Φωτεινά στην άμμο, χνάρια σαν κεριά.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.