Διάλογος μιας Υπέροχης Ασιάτισσας κι ενός δυτικού πριν 13 χρόνια. Ο διάλογος έγινε κάπου στην Ασία σ’ ένα μίγμα αγγλοταϊλανδοβιετναμέζικων:
Υπέροχη Ασιάτισσα: Αδερφέ, ο Αμερικάνος με κάλεσε να πάμε εκδρομή στο βουνό
Δυτικός: ΟΚ μικρή αδερφή
Υπέροχη Ασιάτισσα: Τι κάνω;
Δυτικός: Μικρή αδερφή, καταλαβαίνεις, αν πάτε στο βουνό περιλαμβάνει δε θα γυρίσεις πίσω παρθένα
Υπέροχη Ασιάτισσα: …
Δυτικός: Άντε, πάρε απόφαση!
Υπέροχη Ασιάτισσα: Η παρθενία στο Βιετνάμ είναι σημαντική
Δυτικός: ΟΚ, καταλαβαίνω
Υπέροχη Ασιάτισσα: Οι γονείς μου θα ντραπούν που μ’ έστειλαν να σπουδάσω σε ξένη χώρα και γύρισα ξεπαρθενεμένη
Δυτικός: Καταλαβαίνω
Υπέροχη Ασιάτισσα: Μεγάλε αδερφέ, τι κάνω;
Δυτικός: Εμένα ρωτάς; Μικρή αδερφή, δική σου απόφαση! Θες στο βουνό με τον Αμερικάνο;
Υπέροχη Ασιάτισσα: … (θέλω)…
Δυτικός: Δε θες στο βουνό με τον Αμερικάνο;
Υπέροχη Ασιάτισσα: … (δε θέλω)…
Δυτικός: Αποφάσισε, άντε!
Υπέροχη Ασιάτισσα: Δεν έχω γνωρίσει άντρα στη ζωή μου. Μόνο μια φορά στο πανεπιστήμιο, ένας συμφοιτητής, πειραζόμασταν, κοιταζόμασταν, ανταλλάσσαμε γράμματα, σημειώματα
Δυτικός: ΟΚ
Υπέροχη Ασιάτισσα: Γιατί είναι τόσο σημαντική η παρθενία στη γυναίκα;
Δυτικός: … (τι να σου πω;)…
Υπέροχη Ασιάτισσα: Δύσκολο να ‘σαι γυναίκα
Περάσαν 13 χρόνια. Η Υπέροχη Ασιάτισσα συνεχίζει να είναι παρθένα και υπέροχη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αδερφέ, δεν ξέρω τούτο το φεγγάρι
Στης καρδιάς της άδειας τη φυρονεριά
Πούθε τάχει φέρει, πούθε τάχει πάρει
Φωτεινά στην άμμο, χνάρια σαν κεριά.